Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν, ἀκουέτω

Στην αρχαιότητα, πατριωτικές ελληνικές ομάδες, με αίσθημα ενότητας και ανώτερη αντίληψη και γνώση σε σύγκριση με το ευρύτερο πλήθος, καλλιέργησαν τον διάλογο — όχι ως μέσον αντιπαράθεσης, αλλά ως οδό αναζήτησης της αλήθειας.

Μέσα από αυτόν τον ανοιχτό, ακηδεμόνευτο διάλογο, γέννησαν τη φιλοσοφία και τη δημοκρατία — και συγκεκριμένα, την άμεση δημοκρατία, όχι τη σημερινή "αντιπροσωπευτική" παραλλαγή της.

 

Η Πλαστογράφηση της Δημοκρατίας

Με το πέρασμα των αιώνων, πολιτικοί απατεώνες οργανώθηκαν σε ομάδες — κόμματα — κινούμενοι με αίσθημα ανωτερότητας όχι στη γνώση ή την αρετή, αλλά στην κλοπή, την απάτη, και τη χειραγώγηση.

Με σκοπό την ιδιοποίηση του πλούτου και της εξουσίας, διαστρέβλωσαν και μετάλλαξαν την έννοια της δημοκρατίας.

 

Έτσι, δημιουργήθηκε ένα πολιτικό μόρφωμα — τρομοκρατική ολιγαρχική κομματοκρατία — το οποίο βάφτισαν "αντιπροσωπευτική δημοκρατία". Πήραν τη λέξη «δημοκρατία» και την έντυσαν με σημασίες αντίθετες από την ουσία της. Έκλεψαν τη λέξη, κι έτσι παραπλάνησαν το λαό.

 

Πώς το Κατάφεραν

Το δημοκρατικό κράτος, στην ουσία του, είναι μια λαϊκή επιχείρηση.

Οι δημότες είναι οι ομόρρυθμοι εταίροι της — αυτοί που "κρατούν" το κράτος: δημότες → δημοκρατία. Αυτή είναι η κυριολεκτική, και ουσιαστικότερη, ερμηνεία.

 

Μέσω συστηματικής πλύσης εγκεφάλου και παραπληροφόρησης, κατάφεραν να αντιστρέψουν τους ρόλους:

Ο εντολέας (ο λαός) έγινε υπηρέτης,

ο εντολοδόχος (ο πολιτικός) έγινε αφέντης.

Έτσι, ο λαός παραχώρησε την εξουσία και την κυριαρχία του, δίχως να το συνειδητοποιεί.

 

Οι λέξεις έχασαν το νόημά τους. Και ο λαός καταπιέζεται από ένα σύστημα κομματοκρατίας, το οποίο ο ίδιος αποκαλεί "αντιπροσωπευτική δημοκρατία", ενώ δεν είναι παρά μια καμουφλαρισμένη ολιγαρχία με κομματικό προσωπείο.

 

Τι Γίνεται σε Τέτοιες Περιπτώσεις;

Σε κάθε υγιή επιχείρηση:

 

Όταν ο αντιπρόσωπος ενεργεί αυθαίρετα, παραβιάζει τη σύμβαση και απολύεται.

 

Όταν κλέβει ή εξαπατά, διώκεται ποινικά και φυλακίζεται.

 

Στην περίπτωση της Ελλάδας;

Τι γίνεται όταν ο πολιτικός μεσίτης καταχράται την εξουσία του;

Όταν ενεργεί για ίδιον όφελος αντί για το κοινό καλό;

Ποιος τον ελέγχει; Ποιος τον απολύει; Ποιος τον τιμωρεί;

 

Η απάντηση είναι σκληρή: κανείς.

Γιατί ο λαός δεν λειτουργεί πλέον ως δημότης — ως κυρίαρχος — αλλά ως υπήκοος.

 

Και το ερώτημα παραμένει ανοιχτό, θεμελιώδες, αμείλικτο:

Θα συνεχίσουμε να αποκαλούμε "δημοκρατία" την υποδούλωσή μας;

Ή θα ξαναθυμηθούμε ότι δημοκρατία σημαίνει:

Ο λαός να κρατά το κράτος στα χέρια του;