28-(04-04-2015) ΤΟ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ: ΤΟ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Ποιος είναι ο πραγματικός ασθενής, και ποια η θεραπεία της κοινωνίας;

1. Το Πολιτικό Σύστημα – Αιτία και Μητέρα Όλων των Συνεπειών

Το πολιτικό σύστημα είναι το άλφα και το ωμέγα κάθε κράτους και κάθε κοινωνίας. Αν το κράτος είναι πλούσιο ή φτωχό, αν ο λαός ζει ελεύθερα ή σκλαβωμένα, αν απολαμβάνει κοινωνική ευημερία ή υποφέρει από κοινωνική αθλιότητα – όλα εξαρτώνται από τη φύση και τη δομή του πολιτικού συστήματος.

Η τιμωρία 1.000 διεφθαρμένων δεν φέρνει λύση. Για κάθε έναν που αποπέμπεται, δέκα περιμένουν στη σειρά να πάρουν τη θέση του. Όχι επειδή όλοι οι άνθρωποι είναι διεφθαρμένοι, αλλά επειδή το ίδιο το σύστημα είναι φτιαγμένο να γεννά κατάχρηση εξουσίας.

2. Η Ασθένεια δεν Είναι οι Άνθρωποι – Είναι το Σύστημα

Το πρόβλημα δεν είναι οι "κακοί πολιτικοί". Είναι ότι το πολιτικό σύστημα επιτρέπει, ενθαρρύνει και επιβραβεύει την κατάχρηση εξουσίας.

Ακόμη και ο πιο "καλός" άνθρωπος, όταν αποκτήσει πλούτο και δύναμη εντός αυτού του συστήματος, θα κάνει κατάχρηση. Άλλος λίγο, άλλος πολύ. Κι αυτό επειδή:

• Δεν υπάρχει λογοδοσία.

• Δεν υπάρχει θεσμικός έλεγχος από τον λαό.

• Και κυρίως: υπάρχει ψευδαίσθηση κανονικότητας.

Κάποιος κλέβει το δημόσιο χρήμα, κι όμως αισθάνεται εντάξει, γιατί "έτσι κάνουν όλοι". Και έτσι, η προδοσία γίνεται ηθική συνήθεια.

3. Ο Πολιτικός δεν Ανήκει στον Λαό – Ανήκει στην Ολιγαρχία

Όποιος εξαρτάται οικονομικά, πολιτικά ή κοινωνικά από την ολιγαρχία, σε αυτήν θα προσφέρει τις υπηρεσίες του. Ο πολιτικός σήμερα δεν εξαρτάται από τον λαό.

Για να αλλάξει αυτό, πρέπει να αλλάξει το ίδιο το πολιτικό σύστημα – έτσι ώστε:

• Ο πολιτικός να εξαρτάται θεσμικά από τον λαό.

• Ο λαός να αποκτήσει την παιδεία και την κρίση να επιλέγει.

• Να πάψουμε να χειροκροτούμε όποιον μας αγγίξει στον ώμο και να επιλέγουμε με βάση έργο, όχι εικόνα.

4. Η Τριπλή Θεραπεία της Πολιτικής Παθολογίας

Η πολιτική παθογένεια έχει τρία στάδια – όπως ένας κοινωνικός καρκίνος. Και κάθε στάδιο έχει μόνο μία θεραπεία: ριζική αλλαγή συστήματος, μέσα από αποφάσεις του ίδιου του λαού, και όχι των βουλευτών.

Στάδιο 1: Ιδεολογικός Διχασμός (Αριστερά – Δεξιά)

Η απάτη της πολιτικής ιδεολογίας είναι το πρώτο στάδιο. Ο λαός έχει χωριστεί τεχνητά σε "καπιταλιστές" και "κομμουνιστές", "δεξιούς" και "αριστερούς", ενώ στην πραγματικότητα:

• Ο εργοδότης και ο εργαζόμενος έχουν κοινά συμφέροντα.

• Δεν μπορεί να υπάρξει εργοδότης χωρίς εργαζόμενο – και αντίστροφα.

• Είναι κεφάλι και σώμα της ίδιας κοινωνίας.

Θεραπεία:
Δημοψήφισμα για την απαγόρευση του ιδεολογικού διαχωρισμού. Όλοι οι πολίτες ονομάζονται απλώς Έλληνες. Καμία μελλοντική βουλή δεν θα μπορεί να αναιρέσει αυτή την απόφαση.

Στάδιο 2: Πολιτικά Κόμματα

Τα κόμματα είναι το δεύτερο στάδιο της ασθένειας. Οι "λύκοι" ενώνονται σε αγέλες, μοιράζουν τα πρόβατα σε στρατόπεδα, και χειρουργούν τη λογική, αφήνοντας μόνο ένστικτα επιβίωσης και φόβου.

Θεραπεία:
Δημοψήφισμα για την κατάργηση και συνταγματική απαγόρευση των κομμάτων. Η απόφαση αυτή δεν μπορεί να ανατραπεί από καμία κυβέρνηση.

Όλοι οι πολιτικοί θα είναι ανεξάρτητοι και εξαρτώμενοι μόνο από τη λαϊκή βούληση.

Στάδιο 3: Ιδιωτικό Τραπεζικό Σύστημα

Το τρίτο στάδιο – το φαρμακερό – είναι η ιδιωτικοποίηση του χρήματος.
Οι λίγοι ιδιώτες που κατέχουν το τραπεζικό σύστημα έχουν συγκεντρώσει δύναμη μεγαλύτερη από κρατικές οντότητες.

Όποιος ελέγχει το χρήμα, ελέγχει την κοινωνία.
Η τράπεζα δεν είναι πλέον εργαλείο εξυπηρέτησης, αλλά μηχανισμός υποδούλωσης.

Θεραπεία:
Κρατικοποίηση όλων των τραπεζών με λαϊκή εντολή, διά δημοψηφίσματος.

5. Η Δύσκολη Αλήθεια και η Μοναδική Ελπίδα

Ο απλός λαός δεν μπορεί να εξεγερθεί μόνος του. Μπορεί όμως να ακολουθήσει μια συνειδητοποιημένη μεσαία τάξη – ανθρώπους με κρίση, γνώση και ανιδιοτελή πρόθεση.

Αυτοί οι λίγοι πρέπει να ηγηθούν ενός κοινού αγώνα για τρία μόνο πράγματα:

• Κατάργηση ιδεολογικού διχασμού.

• Κατάργηση πολιτικών κομμάτων.

• Κρατικοποίηση τραπεζικού συστήματος.

Αν ενωθεί αυτή η κρίσιμη μάζα, ο λαός θα ακολουθήσει. Όχι επειδή καταλαβαίνει εξ αρχής, αλλά γιατί διαισθάνεται την αλήθεια στον αυθεντικό αγώνα.

6. Δεν Είναι Ουτοπία – Είναι Αγάπη και Ευθύνη

Όσοι διαβάζετε το κείμενο αυτό, μην το δείτε ως φαντασία.
Μην το κρίνετε ως "ουτοπία".

Είναι πράξη αγάπης προς μια κοινωνία που πεθαίνει, μια κραυγή ενότητας, όχι επιβίωσης.

Διαβάστε ξανά. Σκεφτείτε. Αν συμφωνείτε, διαδώστε.
Από άνθρωπο σε άνθρωπο, από καρδιά σε καρδιά. Μήπως τελικά η μεσαία τάξη δεν είναι κουφή. Μήπως υπάρξει ελπίδα.

Όχι θεραπεία των συμπτωμάτων.
Αλλά θεραπεία της αιτίας.

Ανοιχτός διάλογος – προτάσεις – συνεργασία για στρατηγική ενότητα

Η κοινωνία δεν πρέπει να πεθάνει. Οφείλει να ξυπνήσει.