35-(07-05-2013 ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΦΙΛΟΥΣ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΦΙΛΟΥΣ
Για την αδυναμία μας να ακούσουμε, να καταλάβουμε και να ενωθούμε
Φίλοι μου, γράφω με λύπη – και όχι με θυμό.
Βλέπω πολλούς άξιους Έλληνες, καλοπροαίρετους και με διάθεση για προσφορά, να αγωνίζονται εκτός θέματος.
Ο εχθρός είναι αλλού, αλλά το βλέμμα μας παραμένει καθηλωμένο στις σκιές που εκείνος ρίχνει, στα εκτελεστικά του όργανα, που αποκαλούμε "πολιτικούς", "κόμματα", "κυβερνήσεις".
Ασχολούμαστε με το πώς φέρονται τα πιόνια, αντί να δούμε ποιος κινεί τη σκακιέρα.
Αλήθεια χωρίς κατηγορία, λόγος χωρίς επίθεση
Προσπαθώ να μιλήσω, όχι για να πείσω με φωνές, αλλά για να ανοίξω πόρτες σκέψης.
Και όμως, πολλές φορές απαντάτε με τη φράση:
"Καλά τα λες… αλλά είναι πολύ καλά για να είναι αληθινά".
Αυτή η απάντηση είναι η καθρεφτισμένη μορφή της υποταγής. Δεν πηγάζει από σκέψη, αλλά από εσωτερική κόπωση. Είναι το αποτέλεσμα της συνήθειας, της διάψευσης και – κυρίως – του εγωισμού.
Γιατί όταν κάποιος δεν μπορεί να ακούσει, δεν είναι επειδή δεν θέλει.
Είναι γιατί δεν αντέχει να αμφισβητήσει αυτό που ήδη πιστεύει.
Οι “σοφοί” δεν ακούν, οι νέοι δεν προλαβαίνουν να μάθουν
Δεν περιμένω πλέον να καταλάβει τη σημερινή κατάσταση ένα παιδί που γεννήθηκε σε μια εικονική κόλαση, μέσα σε ένα "μαύρο κλουβί" που δεν του δίνει συγκριτικά στοιχεία για να αντιληφθεί την ελευθερία. Δεν έχει τη βάση να καταλάβει πώς θα είναι έξω από το κλουβί, όταν ποτέ δεν είδε έξω.
Αλλά οι παλαιότεροι; Οι σοφοί; Οι μεσήλικες; Οι πατέρες; Οι γέροντες;
Είχαμε τον χρόνο, τη διαδρομή, τις εμπειρίες. Και όμως, εμείς ευθυνόμαστε περισσότερο από κάθε άλλο.
Γιατί αφήσαμε το ψέμα να γίνει αλήθεια, και την αλήθεια να μοιάζει "ουτοπική".
Το πραγματικό χρέος δεν είναι η μάχη — είναι η κατανόηση
Το μεγαλύτερο έγκλημα δεν είναι το ψέμα που μας είπαν.
Το μεγαλύτερο έγκλημα είναι ότι δεν θέλουμε να ακούσουμε την αλήθεια όταν την ακούμε καθαρά.
Φίλε μου, δεν φταις που γεννήθηκες σε αυτό το σύστημα.
Αλλά φταις αν συνεχίζεις να το αποδέχεσαι επειδή “έτσι είναι τα πράγματα”.
Εγώ, αντί να σου φωνάζω, σου γράφω. Όχι για να σε πολεμήσω. Αλλά για να σου πω:
Εγώ είμαι υπεύθυνος γιατί δεν μπόρεσα να σου εξηγήσω.
Εσύ είσαι υπεύθυνος γιατί δεν άκουσες.
Εμείς φταίμε – όχι τα παιδιά μας, ούτε οι λαοί
Δεν φταίνε οι νέοι. Δεν φταίει ο κόσμος. Δεν φταίει η εποχή.
Εμείς φταίμε. Οι ενήλικες. Αυτοί που είχαμε τα εφόδια, τη γνώση, το χρόνο.
Αλλά κουραστήκαμε. Αρνηθήκαμε να ακούσουμε.
Βολευτήκαμε μέσα στο γνωστό, όσο σάπιο κι αν ήταν.
Και σήμερα, αυτή η αδιαλλαξία, μαζί με την εξάρτηση και τον εγωισμό, είναι που επιτρέπει στην υπερολιγαρχία να διαφεντεύει τον πλανήτη μέσω του εικονικού χρήματος και της παγκόσμιας παραπλάνησης.
Επίλογος: Ο δρόμος είναι ακόμα ανοιχτός – αλλά όχι για πάντα
Η λύση υπάρχει. Είναι απλή.
Όχι εύκολη, αλλά τίμια και καθαρή.
Εσύ, φίλε, δεν χρειάζεται να με πιστέψεις.
Χρειάζεται να ρωτήσεις, να ακούσεις, να συγκρίνεις.
Όχι εμένα – αλλά τη λογική πίσω από τα λόγια μου.
Και τότε, ίσως αντί να προσπαθείς να βρεις την αλήθεια μέσα στο ψέμα, αρχίσεις να αναγνωρίζεις το ψέμα επειδή γνώρισες την αλήθεια.
Με τιμή και χωρίς ίχνος ανωτερότητας,
μόνον με ευθύνη,
Ένας φίλος που δεν εγκαταλείπει την προσπάθεια