1- Δεν θέλουμε ελευθερία, αλλά θέλουμε να γίνουμε εμείς αφέντες.
Θέλω να θέσω ένα επιχείρημα με σκοπό να προβληματίσω όλους αυτούς τους αγωνιστές και να τους πείσω ότι ο αγώνας τους, παρότι περιέχει πολλά θετικά στοιχεία, δεν στοχεύει τελικά στον πραγματικό πυρήνα του κοινωνικού προβλήματος.
Διεκδικούμε την ελευθερία από ένα σκοταδιστικό και κατακτητικό σύστημα, όμως στην πράξη συχνά επιδιώκουμε απλώς να γίνουμε εμείς οι νέοι διαχειριστές και αφέντες της κοινωνίας. Το γιατί συμβαίνει αυτό, επιχειρώ να το εξηγήσω παρακάτω.
Η κακή ποιότητα ζωής και η σκλαβιά των ανθρώπων σήμερα δεν διαφέρουν ουσιαστικά από εκείνες του κοντινού και μακρινού παρελθόντος, ακόμη και πριν από την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η ιστορία που μας έχει παραδοθεί δεν είναι η αληθινή ιστορία, αλλά μια παραμορφωμένη εκδοχή της, κατασκευασμένη από τους εκάστοτε νικητές. Σε όλες τις εποχές, όπως και σήμερα, οι κοινωνίες δεν σεβάστηκαν τους σοφούς, εξόντωσαν ό,τι καλό και απελευθερωτικό γεννήθηκε, και οικοδόμησαν έναν κόσμο βασισμένο στο ψέμα και στον περιορισμό της γνώσης.
Η ιστορία και η μυθολογία έχουν διαμορφωθεί σύμφωνα με τα συμφέροντα της εξουσίας. Οι κοινωνίες ξεχνούν το κακό μέσα σε λίγα χρόνια, αποδέχονται το ψεύτικο ως κανονικό και το ψέμα ως αλήθεια. Κυριαρχούνται από τον φόβο της τιμωρίας, του Θεού και της μεταθανάτιας ζωής, και έτσι μετατρέπονται σε υπάκουους υπηρέτες ενός συστήματος που τις καταπιέζει.
Σήμερα αναζητούμε αλήθειες στο παρελθόν: κατακλυσμούς, μυθολογίες, θεούς, γίγαντες, Νεφελίμ, Άτλαντες. Όμως αναζητούμε κάτι που δεν υπάρχει πλέον. Αν υπήρχε πραγματικά και είχε αξία, θα είχε επιβιώσει και στο παρόν. Το γεγονός ότι δεν υπάρχει σήμερα σημαίνει είτε ότι δεν υπήρξε ποτέ είτε ότι απέτυχε και χάθηκε.
Οι θρησκείες και οι κυρίαρχες αφηγήσεις που επιβιώνουν είναι αυτές που κατασκεύασε ο νικητής.
Ποιος είναι όμως ο νικητής;
Για να απαντήσουμε με ακρίβεια, ας εξετάσουμε τι είναι πραγματικά χειροπιαστό σήμερα. Αυτό που βλέπουμε καθαρά είναι ένα σκοταδιστικό σύστημα, δομημένο πάνω στα κακά ανθρώπινα ένστικτα: τη ζήλια, την απληστία, την εξαπάτηση, την κατάκτηση και τη δίψα για εξουσία. Υπάρχει κάτι άλλο, ανώτερο και απτό, που να κυβερνά τον κόσμο; Όχι.
Αν υπήρχε κάποια ανώτερη εξωτερική δύναμη, δεν θα χρειαζόταν το ψέμα και την απάτη· θα επέβαλλε την εξουσία της ανοιχτά, όπως οι κατακτητές του παρελθόντος. Τότε οι άνθρωποι γνώριζαν ότι ήταν σκλάβοι. Σήμερα, μέσω της απάτης, πιστεύουν ότι είναι ελεύθεροι, ενώ βιώνουν τη χειρότερη μορφή σκλαβιάς στην ιστορία.
Ακόμη και οι πιο βίαιοι κατακτητές του παρελθόντος δεν αποσπούσαν πάνω από το 30% του εισοδήματος των υποτελών. Σήμερα, μέσω ΦΠΑ, φόρων εισοδήματος και έμμεσων επιβαρύνσεων σε κάθε πτυχή της ζωής, το πραγματικό ποσοστό ξεπερνά το 70%.
Ο νικητής, λοιπόν, δεν είναι κάποια μυστηριώδης εξωανθρώπινη δύναμη. Είναι τα ίδια τα κακά ανθρώπινα ένστικτα, τα οποία εκφράζονται μέσω ενός σκοταδιστικού οικονομικού και πολιτικού συστήματος. Τα βασικά του εργαλεία είναι η οικονομική και πολιτική απάτη, ενώ δευτερεύοντα εργαλεία είναι οι θρησκείες, η κληρονομική εξουσία, η διαβρωμένη παιδεία, τα σχολεία και τα πανεπιστήμια.
Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων δεν μπορεί να αντιληφθεί αυτά τα χειροπιαστά δεδομένα. Πώς, λοιπόν, θα μπορούσε να κατανοήσει το αληθινό παρελθόν; Εκείνοι που διατηρούν τη «σπηλιά του Πλάτωνα» είναι ελάχιστοι, όπως ελάχιστοι είναι και όσοι μπορούν να σώσουν πραγματικά την ανθρώπινη ύπαρξη. Και αυτοί οι λίγοι είναι ηττημένοι, διότι δεν έχουν προσωπικά συμφέροντα. Το συμφέρον ενώνει — και ενώνει το κακό.
Το σκοταδιστικό σύστημα, οπλισμένο με τεχνολογία και ανάπτυξη, έχει τη δύναμη να πατά κουμπιά: πολέμων, πανδημιών και αύριο πυρηνικής καταστροφής. Η ανθρωπότητα βαδίζει προς την αυτοκαταστροφή.
Το θεμελιώδες μυστικό που δεν έχουν αντιληφθεί οι κοινωνίες είναι ότι είναι ανοχύρωτες απέναντι στα ίδια τους τα κακά ένστικτα. Για να σωθούν, χρειάζεται οχύρωση της κοινωνίας από τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ, αλλά κυρίως από τη σκοτεινή πλευρά του ίδιου του ανθρώπου. Ο σημερινός δούλος δεν αναζητά την ελευθερία· αναζητά να γίνει αφέντης.
Η επιτυχία του σκοταδισμού είναι ότι διέλυσε την κοινωνία σε χίλια κομμάτια μέσω του «διαίρει και βασίλευε». Με αυτόν τον τρόπο, καμία εκλογική αναμέτρηση δεν μπορεί να ανατρέψει το σύστημα.
Απαιτείται, λοιπόν, μια πολιτική κοινοπραξία. Μια ενότητα με κοινό παρανομαστή που να μην προσβάλλει τις ιδεολογικές τοποθετήσεις κανενός. Αυτός ο κοινός παρανομαστής είναι η οχύρωση της κοινωνίας — μια έννοια που ακόμη δεν έχει εκφραστεί ξεκάθαρα από τα σημερινά κινήματα.
Η φύση διδάσκει την οχύρωση: ο σκαντζόχοιρος έχει αγκάθια, η χελώνα κέλυφος, οι ανθρώπινες κοινότητες έχτιζαν κάστρα. Όμως δεν καταλάβαμε ποτέ ότι ο πιο επικίνδυνος εχθρός είναι εσωτερικός: τα κακά μας ένστικτα.
Η ανθρωπότητα έχει οχυρωθεί απέναντι σε εξωτερικούς εχθρούς, αλλά ποτέ απέναντι στον ίδιο της τον εαυτό.
Οι σημερινοί αγώνες, άθελά τους, ενισχύουν το ίδιο το σύστημα που υποτίθεται ότι πολεμούν. Δεν χρειάζεται βελτίωση του σκοταδισμού, αλλά ριζικό ξερίζωμά του. Χρειάζεται ρήξη ακόμη και με τη σημερινή μορφή πολιτικής και οικονομίας.
Η πρόταση είναι η δημιουργία μιας κοινωνικής εταιρείας πανεθνικής κλίμακας, όπου δικαιούχοι και μέτοχοι θα είναι όλοι οι πολίτες. Κάθε παιδί που γεννιέται θα αποκτά μετοχή στον συλλογικό πλούτο και μέρισμα ζωής. Με δική της κοινωνική τράπεζα, χωρίς ληστρικούς φόρους και χωρίς κράτος-διαχειριστή της σκλαβιάς.
Μια τέτοια κοινωνία δεν θα έχει λόγο να κάνει πολέμους. Το καλό θα αντικαταστήσει το κέρδος και η ανθρωπότητα θα μπορέσει να επιβιώσει με αλήθεια και αλληλεγγύη.
Τα αναλυτικά «γιατί» βρίσκονται στον στρατηγικό μηχανισμό οχύρωσης της κοινωνίας. Μπορούν να απαντήσουν στο μεγαλύτερο μέρος των ανθρώπινων ερωτημάτων και να ολοκληρωθούν μέσα από δημόσιο διάλογο, όπου κάθε πολίτης θα λαμβάνει απαντήσεις ανάλογες με τη δική του αντίληψη.